25-09-08

Hyves

Beste !

Gregory Brenda is de beheerder van een "Hyves" over Adyashanti.  Dit is een forum voor gelijkgezinden of gelijk-geïnteresseerden . Men kan hier vrij mailen en van gedachte wisselen over het onderwijs van Adyashanti. Het is ook een prima middel om op de hoogte te blijven van de activiteiten rond deze spirituele leraar.

Momenteel zijn er een 26-tal leden op deze Hyves.  Mocht u interesse hebben, bezoek zeker eens :

http://adyashanti.hyves.nl/

24-09-08

nog een recensie

Nog een recensie van het boek "Dansende Leegte" van de eigentijdse spirituele leraar Adyashanti :

Medium: Tijdschrift InZicht, mei 2008
Recensent: Danny Senesael 
 
" Adyashanti
werd geboren in Californië in 1962 en kreeg de naam Stephen Gray. Op zin negentiende begon hij zijn zentraining onder leiding van een leerling van Maezumi Roshi en een leerling van Suzuki Roshi. Hij beoefende gedurende vijftien jaar intens zenmeditatie, tot hij op basis van een aantal diepgaande ervaringen zijn ware aard realiseerde. Op uitnodiging van zijn leraar Arvis Justi begon hij daarna onderricht te geven.

Dit lijvige boek is een verzameling van Adya’s lessen, geselecteerd uit honderden dharmalezingen die hij tussen 1996 en 2002 gaf tijdens satsangs, weekendseminars en retraites. Er komen veel thema’s aan bod, waaronder ontwaken, satsang, openheid, onschuld stilte, bewustzijn en vrijheid. Volgens Adya is het doel van zijn onderricht ontwaken uit de droomstaat van afgescheidenheid om de werkelijkheid van het Ene te realiseren. Het gaat erom je bewust te worden van wat je werkelijk bent en dat dan zijn. Ontwaken is het einde van de zoeker, maar het begin van een leven vanuit je ware aard. In het hoofdstuk ‘Ontwaken’ licht hij op fraaie wijze de parabel toe die aangeeft dat het gemakkelijker is voor en kameel om door het oog van een naald te kruipen dan het voor een rijkaard is om in de hemel te komen. Er is maar één ding dat door het oog van de naald kan kruipen en dat is ruimte, je eigen niet-zijn.
Toen Adya een diepe bewustwording ervoer, ontdekte hij drie kenmerken: wijsheid, onschuld en liefde. Bewustwording ontsluit wijsheid, onschuld geeft je het gevoel dat het leven altijd weer nieuw is en de liefde die verschijnt is een liefde voor alles wat er is. Hij ontdekte dat het beter is om je niet op één ding te richten, maar alleen maar aanwezig te zijn, ofwel volledig ontvankelijk te worden. Zo zegt hij: ‘Deze staat van zijn heeft het kenmerk dat zij moeiteloos is. Een rustige geest die door concentratie is bereikt, wordt een doffe geest, niet een vrij geest.’ Adya waarschuwt dat een spirituele zoeker verslaafd kan raken aan spirituele roeservaringen en zo de waarheidsbevinding kan mislopen. De intellectuele component van deze verslaving is het geloof dat als je maar genoeg dergelijke ervaringen hebt, je je voortdurend fantastisch zult voelen. De spirituele roes wordt gevolgd door een spirituele depressie. Het komt erop aan niet meer te verlangen naar dergelijke ervaringen. Vrijheid heeft niets te maken met het laten voortduren van een bepaalde ervaring, omdat de aard van de ervaring bewegen is. Een ander gevaar is het stellen van eisen. Hierover zegt hij: ‘Er is een eenvoudig recept om gelukkig te zijn. Laat gewoon de eis die je aan dit moment stelt varen. Hou op met vrede na te jagen en hou op met liefde na te jagen, en je hart vult zich. De verlichtingservaring is dat er niets hoeft te veranderen.’
Het laatste hoofdstuk bevat een interview met Adya over zijn zoektocht. Deze nieuwe publicatie is direct en eerlijk, vrij van zenjargon, soms confronterend, soms uitnodigend, maar steeds verwijzend naar de essentie. Zijn benadering van bewustwording is niet zozeer gebaseerd op het ontwikkelen van spirituele oefeningen, maar eerder op het ontmantelen van de persoonlijkheid. 
     

22-09-08

boeman denken

Beste,

De eigentijdse spirituele leraar Adyashanti wijst ons erop dat zelfs één simpele gedachte in staat is om ons mee te voeren in een virtuele wereld - tenminste, als we deze gedachte als waar beschouwen en erop in gaan.  En onmiddellijk zal het bijpassende gevoel volgen.

Bijvoorbeeld : je komt je vroegere klasgenoot Mark tegen ... de gedachte die in je opkomt zou kunnen zijn  " Mark heeft me vroeger gepest .. " .  Deze gedachte is als een locomotief die een heleboel  andere gedachten als wagonnetjes oppikt : je negatief zelfbeeld, je herrinneringen... enkele seconden later bevind je je in een virtuele wereld : je verkrampt, hapt naar adem ...  de bijhorende gevoelens krijg je er gratis bij ...

Hoe meer we ons bewust zijn van de werking van dit proces, hoe makkelijker het voor ons wordt om er los van te komen.  Het is alsof we de locomotief zien voorbij komen, zonder er op te springen en zonder er iets aan vast te hangen.  Ook het fundamentele besef dat bevrijdend werkt : "deze gedachte is niet wat we werkelijk zijn of bepaalt niet wat wij zijn ..."

Op bijeenkomsten met Adyashanti komt dit thema regelmatig ter sprake.  En zoals vele leraren uit de school van de non-dualiteit is het niet zijn bedoeling om het denken als boeman te zien of te demoniseren.  Maar Adya maakt wel een onderscheid tussen functionele gedachten,  onschadelijke en ronduit schadelijke gedachten. (dit zijn gedachten die ons diep en een ego-trance brengen)

In zijn recente toespraken gaat hij nog een stapje verder in zijn pogingen om de mens vrij te maken van dwangmatig denken : enkele citaten :

"zou er naast de Anonieme Alcoholisten ook niet iets moeten bestaan zoals : de Anonieme Denk-verslaafden ... ? "

"heb je je al eens afgevraagd hoeveel leed je anderen bezorgd hebt door je denken (ego-denken) ? hoeveel mensen je pijn gedaan hebt door het denken ?  Sta er eens bij stil, zonder het te veroordelen ".

 

21-09-08

recensie

Hierbij een recensie van "Dansende Leegte" van Adyashanti :

Voor sommige lezers is bij de vertaling toch wel iets van de eigenheid en frisheid van Adya's onderwijs verloren gegaan ...

Medium: De Kaarsvlam, 62/1
Recensent: Satyamo Uyldert
  
‘Wat we proberen te doen is een diepe wijsheid in de toehoorder aan te wakkeren. En een boek kan dat net zo goed als het luisteren naar een leraar. Je kunt een zin lezen die iets uitlokt. Niet iets uit je geest, maar iets op het niveau van inzicht. Je weet dat het op het niveau van inzicht is omdat je hele lichaam zingt wanneer je een inzicht krijgt.’


Aldus Adyshanti op pagina 337 van Dansende leegte, een verslag van ontmoetingen met leerlingen op wekelijkse bijeenkomsten, weekendseminars en stille retraites waarop hij over spiritueel ontwaken spreekt. 
De leraar werd in 1962 als Stephen Gray in Californië geboren, beoefende vijftien jaar lang zen en kreeg tijdens één van zijn meditaties een verlichtingservaring die hem altijd is bijgebleven. Al in het eerste hoofdstuk Ontwaken vertelt hij hierover: ‘Als eerste een spontaal inzicht dat alles één was’ toen hij een vogel in de tuin hoorde tjilpen. Hij besefte dat hij zowel de 

vogel als het geluid als de luisteraar was, die ‘allemaal manifestaties waren van één ding’. (pag. 25-26) En vervolgens ‘kwam het bewustzijn los van de vorm en was het zelfstandig (…) werd ik het bewustzijn of de geest die volkomen wakker werd uit alle identificaties, zelfs uit eenheid.’ (pag. 27) Na het besef van eenheid moest kennelijk ook dat besef nog losgelaten worden.
Dit lijkt allemaal ver van ons bed en alleen voor bijzondere mensen weggelegd, en alleen bereikbaar na jaren – zo niet vele levens – van contemplatie en meditatie. Maar ‘de grootste barrière voor het ontwaken is het geloof dat het iets zeldzaams is,’ zegt Adyashanti (pag.30). Dit in tegenstelling tot het ons ingebakken calvinistische arbeidsethos waarin niets zonder bloed, zweet en tranen bereikt kan worden en verlossing voor bijna niemand is weggelegd.


Hier herkennen we in Adyashanti de zenmeester, die hamert op alertheid, eenvoud en directheid, en die wars is van filosofische en religieuze stelsels omdat bij echte bevrijding ook die moeten worden losgelaten. ‘Bewustzijn wordt bevrijd van de vergissing, van de verkeerde vereenzelviging en afgescheidenheid.’ (pag. 110) ‘Alles is één.’zegt hij. ‘Je zietdat er niets te weten valt, en de richting van je onderzoek verschuift van denken naar zijn.’(pag.136) En ‘verlichting is niets meer dan de volledige afwezigheid van weerstand tegen dat wat is.’ (pag. 221)


Luisterend naar Adyashanti wordt dat wat heel moeilijk en ingewikkeld lijkt heel eenvoudig en herkenbaar. En zo hoort het ook in zentradities. Zoeken is zinloos want alles is er al. Zo is zoeken naar stilte ‘zoiets als op een motorboot over het meer racen op zoek naar een rustige plek waar alles stil is (…) Eigenlijk is het enige wat je moet doen, vaart verminderen en de sleutel omdraaien, en dan heb je het. Dan is het heel rustig, heel stil. Wanneer je ontvankelijk wordt en alles toelaat, keer je terug naar je natuurlijke staat, die heel rustig is.’(pag. 98) Moeten we dan zomaar alles accepteren zoals het is? Kennelijk wel, want ‘het diepste gevoel van een mededogen dat niets probeert te veranderen, verandert paradoxaal genoeg alles (…) heb je contact gemaakt met absolute geweldloosheid (…) verandert dit je conditionering onherroepelijk. Dat is de heilige alchemie, en dat is mededogen.’ (pag. 227)


Dansende leegte is het eerste boek van Adyashanti dat in het Nederlands is vertaald. Voor wie het lezen en beluisteren van het Engels geen probleem is en over internet beschikt, is veel te vinden op www.adyashanti.org, terwijl ook op YouTube diverse filmpjes te vinden zijn met gedeelten van zijn ontwapenende en altijd frisse toespraken.
De hier besproken vertaling van Emptiness Dancing bevat 23 toespraken over allemaal verschillende onderwerpen. Op de achterzijde van het boek worden deze samengevat: het simpele geheim van gelukkig zijn, de symptomen van spirituele verslaving, het wezen van een sacrale relatie, de ware betekenis van verlichting, de worsteling van de zoeker, vrijheid, ego, liefde, loslaten, het eeuwige nu, onschuld.


Het boek besluit met een uitgebreid interview met Adyashanti. En als je het uit hebt, lijkt het net alsof je een lange satsang bijgewoond hebt, waarin je van pagina tot pagina iets ingedronken hebt van het inzicht dat er een intelligentie is ‘die het heft in handen neemt en ons allemaal laat doormaken wat we moeten doormaken om los te kunnen laten.’ (pag. 322)
Dan is er pas echt sprake van verlossing.