16-04-08

velcro gedachten

 

Dag vriend(in) en nieuwsgierige bloglezer,

een van de mooie dingen in het onderwijs van de nieuwe spirituele leraren zoals Adyashanti, is dat zij mooie, eigentijdse beelden gebruiken om de mensen bewust te maken.  En dit blijkt voor de moderne mens soms verrassend goed te werken.

Een van de vele knappe beelden die Adya gebruikt : "gedachten zijn als velcro".  Ze hebben dus de neiging om zich aan je te hechten. door je voortdurende identificatie met je gedachten. 

En het zijn vooral de gedachten over het "zelf-beeld" die erg goed kleven... bv." wat vinden zij van mij ? ".... "kwam ik goed over ?" ...  "heb ik het juiste gezegd?" .... "waarom begrijpt X mij nooit ?"   De staat van verliefdheid creeërt misschien wel de ultieme velcro-gedachten.

Knipoog

 

 De oplossing is niet om krampachtig te proberen deze gedachten te vermijden of om een inspanning te doen om dit denken te stoppen.  Dit zou hetzelfde zijn als een brand blussen met benzine !  Want deze inspanning komt weer voort uit de denkende geest, het centrum, het ego.  Wat kan dit centrum, deze denkende geest doen wat uiteindelijk niet tot conflict, verdeeldheid en afzondering leidt ? "

 

J.

 

 

 

 

 

westerse zen

 

Deze keer wil ik de lezers even een stukje vertaling uit een Amerikaans artikel aanbieden, getiteld :  "Adyashanti and westernized Zen".

Het artikel gaat over de verschillen tussen het traditionele zen onderwijs en de manier waarop dit gebeurt door moderne leraren, zoals Adya, die deze traditie doorbreken.

De schrijver van het artikel begint als volgt :

" De eerste keer dat ik naar de zen-leraar Adyashanti ging, bracht ik een kussen mee voor de Zazen-meditatie .(dit is het mediteren in halve of hele lotus-houding) 

Immers,  bij een intensieve tweedaagse zou men verwachten dat er heel wat gemediteerd wordt.  Maar toen ik ter plaatse kwam, vond deze bijeenkomst niet plaats in een traditionele meditatie-hal, maar in een kleine kapel, met stoelen op een rij en  een podium waarop een microfoon en een fles water stond. Sommige mensen die voor mij aangekomen waren, zaten met de ogen toe, blijkbaar mediterend, en anderen waren zachtjes aan het praten of zaten gewoon en wachtten.  Wat uit mijn lood geslagen, vroeg ik mezelf : "wat is dit?"

Stijl van Lesgeven

Adyashanti is geen monnik, maar een leek : hij is getrouwd.  Hij draagt geen speciale kledij als hij satsang geeft.  

Een satsang duurt ongeveer twee uren.  Men start met een korte periode van stilte - ongeveer 10 minuten . 

Daarna spreekt hij ongeveer een uur, waarbij hij nooit notities gebruikt.  Zijn voordracht draait meestal thematisch rond hetzelfde -  de nadruk ligt op ontwaken en het belichamen van dit ontwaakt-zijn. Toch is het elke keer anders en het lijkt  wel "uit de losse pols" te komen.

(Als illustratie hierbij enkele titels van zijn satsang-voordrachten :)

*  Life without a story 

 * The unconditioned

*  Stillness

*  Dance your Dance 

 * Leaping beyond all fear 

* The presence of being

* The cause of suffering

Zijn taal is erg "down to earth" en persoonlijk, waarbij hij heel vaak zijn persoonlijke ervaringen meedeelt.  Het is een erg intieme manier van communiceren en vaak ook humoristisch.

Het is maar af en toe dat hij refereert naar bepaalde boeddhistische leringen en hij gebruikt ook verhalen en zegswijzen uit andere religieuze bronnen zoals de Vedanta en de Christelijke geschriften en mystieken.

Ter illustratie : Adya citeert af en toe "zijn favoriete verlichte priester" : Anthony De Mello : de maker van korte maar krachtige wijze verhaaltjes die ook in verschillende bundels gepubliceerd zijn.  Ook Meister Eckhart, en de Indische grootheden Ramana en Nisargadatta worden genoemd en geciteerd.

Na zijn voordracht zijn er mensen die hun hand opsteken wanneer ze met hem willen spreken en hij selecteert dan iemand uit het publiek om mee vooraan te komen.  De geselecteerde personen stellen vragen, praten over problemen of over wat op hun lever ligt. Adyashanti  antwoordt door met hen in dialoog te gaan op een manier die een toehoorder beschreef als erg gelijkend op een private  "dokusan" *

(dokusan : Een persoonlijk gesprek waarin de roshi (zen-leraar) zijn leerling test, gewoonlijk gedurende een sesshin (intensieve oefen-periode)

Dokusan - ruimte - afbeelding, in de traditionele zen-stijl.

.

14-04-08

Led Zeppelin in zen

 

Beste lezer,

een leuke anecdote uit de periode dat Adyashanti nog veel "retraites" in de zen-traditie meedeed.

"Toen ik nog retraites deed in het Sonoma Zen-centrum, waar het heel stil was, stonden we om half vijf 's ochtends op om te mediteren. Het was mooi en vredig zo vroeg in de morgen. De zon begon de lucht net lichter te kleuren voordat hij boven de horizon kwam, en je had de geweldige ervaring dat je de hele wereld voelde ontwaken, je hele zelf voelde ontwaken.  Het was een prachtig gevoel.

Om ongeveer half zeven elke morgen werden de buren aan de overkant van de zen-tempel wakker.  De buren hadden een ander idee over hoe je aan de dag moest beginnen.  Die draaiden elke morgen om half zeven Led Zeppelin, op volle sterkte. Op zo'n moment kun je leren wat een dharmische relatie is.  Het is makkelijk bewust te blijven bij de vogels, bij het aangename, bij de prachtige manifestatie van het Goddelijke, bij je eigen ware zelf - tot Jimmy Page de eerste elektronische akkoorden slaat.  En daar is het. Daar is de uitnodiging. "Wat is dat ?"  en "Wat is mijn relatie daar mee" ?

 .

Ik merkte dat het gewoon maar geluid was, en dat was helemaal oké.  En het was prachtig omdat het mijn gevoel voor het spirituele verbreedde.  Het was gewoon wat er is.  Daar is God die zich uitgeeft voor een rocker.  God was niet alleen maar alle prettige, fijne momentjes, stil en sereen.  Dit scheurt het idee van spiritualiteit helemaal aan flarden.  Het zegt : "Oké, wil je God zien ? Hier is God - helemaal.  Niet slechts het deel dat jij wilt zien, maar alles. "

Adya

uit "Dansende Leegte".

13-04-08

Satsang

 

Dag vriend(in) en nieuwsgierige bloglezer !

Adyashanti geeft meestal les onder de vorm van "Satsang", dit is een samenkomst van een aantal geinteresseerden in de indische traditie : "samenkomen in waarheid".

 Meestal begint de leraar met een praatje.  Adya doet dit onvoorbereid en spreekt dan een half uur of 45 minuten, uit de losse pols, op een alerte, indringende en ook wel humoristische manier. Daarna krijgen de deelnemers de kans om vragen te stellen of problemen voor te leggen en het is dan de bedoeling dat iedereen ook leert van de vragen die de anderen stellen.

(dit is geen plaatje van een satsang, maar het past misschien wel)

Toen Adya pas begon les te geven was hij zich er niet van bewust dat hij dit eigenlijk deed vanuit de indische traditie van Satsang. Hij vertelt hierover :

Iemand zei: “Jij geeft satsang.”

En ik vroeg: “Wat is satsang?”

En hij zei: “Nou, wat jij doet.”

En zo ontdekte ik wat satsang is: verbondenheid met de Waarheid. Het is een omschrijving die me wel bevalt, omdat het samenvat wat realisatie en verlichting inhouden.

Het is verbondenheid met de Waarheid - punt.  De waarheid die is.  Die nu is.  Niet de waarheid van je bestaan die er morgen zou kunnen zijn, als je spiritueel eindelijk snapt waar je mee bezig bent, of als je je meditatieve technieken eindelijk beheerst, of als je in diepe slaap je mantra eindeloos kunt opzeggen.’ (Lacht.)

‘Al deze oefeningen kunnen voor sommigen nuttig zijn en voor anderen minder nuttig, maar de Waarheid is dat wat er nu is. Dat wat er altijd is, eeuwig aanwezig. En eeuwig wil zeggen dat ze hier en nu net zo goed aanwezig is als in ieder ander moment. Misschien had je vijf jaar geleden een prachtige spirituele ervaring tijdens het mediteren en is dit moment veel banaler, maar de Waarheid is altijd aanwezig. Even aanwezig tijdens de hoogste spirituele extase als tijdens de meest ellendige depressie. (...)

Omega

Dag vriend(in) en nieuwsgierige bloglezer !

deze avond een kort video-fragment, van een lezing die Adyashanti hield voor het Amerikaanse "Omega Institute for Holistic Studies" in New York.

Het fragment gaat over "stilte" en het biedt wel een originele en nieuwe kijk : Adya leert ons dat stilte niet een object is, iets dat buiten ons staat, maar wel   ... (voor een antwoord : zie de video)

 

awake

Goeiemorgen vriend(in) en nieuwsgierige bloglezer,

Deze morgen post ik even een korte engelse tekst van Adya. 

Een aantal   geschreven   teksten van   Adyashanti staan   ook op  zijn website, (http://www.adyashanti.org/index.php?file=teachings ) Je kan er ook samples van mp3's en video's bekijken en donwloaden.

Het is een gedicht in het engels en voor sommigen kan zulke tekst wel wat weerstand oproepen, maar dat is geen enkel probleem.  (Het verwijst naar iets wat niet gekend en niet bezoedeld kan worden, iets waar niet in geloofd moet worden, iets wat niet komt en gaat,  maar  wat is.)

A Single Desire

Awakeness is inherent
in all things and all beings
everywhere
all the time.
This awakeness relates to every moment
from innocence
from absolute honesty
from a state where you feel
absolutely authentic.
Only from this state
do you realize
that you never really wanted
whatever you thought you wanted.
You realize
that behind all of your desires
was a single desire:
to experience each moment
from your true nature.


© 2007 by Adyashanti.

12-04-08

de naam

Hallo vrienden en nieuwsgierige bloglezer, 

 vandaag een stukje uit een interview met het Amerikaanse magazine "The Sun ", over de indisch klinkende naam "Adyashanti". 

tussen haakjes : de naam betekent "primordial peace".  Het nederlandse primordiaal wijst op iets wat oorspronkelijk, grondig, fundamenteel is.

 Vraag : Gaf de naam "Adyashanti" geen aanleiding om te denken dat je een verlicht en heilig man bent ?

Adya : Oh ja, absoluut.  De naam klinkt zelfs een beetje belachelijk "oosters".

Vraag :  de spirituele leraar Ram Dass heeft me ooit verteld dat hij zichzelf terug gewoon Richard Alpert wilde noemen, maar zijn uitgevers lieten dit niet toe, omdat hij anders geen boeken zou verkopen.

 Adya : (lacht)  ik vraag de mensen altijd om me "Adya" te noemen, en de "shanti" weg te laten.

vraag : Heb je er ooit spijt van om die naam gekozen te hebben ?

Adya : nee, want het is een vitaal en wat mysterieus onderdeel van het onderwijs-proces dat ik zelf niet zo goed begrijp. Ik heb er lang een weerstand tegen gehad, maar wanneer ik uiteindelijk ervoor koos om die naam aan te nemen, vertelde ik het letterlijk niemand.  De volgende keer dat ik les gaf, kwam er een hele nieuwe groep mensen bij.  De gemiddelde leeftijd verdubbelde bijna  en hun  spirituele maturiteit was misschien wel driemaal hoger.  Op de één of andere manier wist ik dat het te maken had met het aannemen van deze naam, ook al wist er op dat ogenblik nog niemand iets van. Dat is de reden waarom ik er niet op terug wil komen en het wil veranderen, alhoewel ik toegeef dat het soms een beetje gênant is. (lacht)

.
.
.
.
.

.
.

.

.

vraag : je ziet er niet erg gegêneerd uit. 

Adya : Door de jaren heen heb ik geleerd om er mee te spelen. Die naam is al even grappig  als elke andere naam. Wanneer mensen me leren kennen, zien ze dat ik iets alledaags en informeels over me heb, en dat schept een bepaalde band.  Ze weten dat ze met me kunnen spelen en lachen en dat we elkaar niet zo serieus hoeven te nemen. Dus dat zit wel goed, zelfs met een grote, speciale naam. "